می آمد و یک دشت طوفان با خودش داشت

لبخند های مستِ شیطان با خودش داشت

وقتی که می آمد بنای عشق لرزید

آن آتشین پیکر زمستان با خودش داشت

چشمی که هم زیبا و هم بی اعتنا بود

یک مرتع مواج مرجان با خودش داشت

با اینکه او می رفت می آمد سراغم

چون خواب و رویایی که طغیان با خودش داشت

گر می گرفتی  سرد می گشتی   دوباره

ابری ترک می خورد و باران با خودش داشت

نم نم که کمتر میشد و باران که می رفت

کاغذ نمی از خط هذیان با خودش داشت

هذیان همیشه درنبود رعد جاریست

چون برق می آمد و پایان با خودش داشت

"سعید"

شاید اینجوری زیباتر باشه اگه بگم :

 عشق و جنون از نوشته های تهی تهی میشود ولی...

 شاید برای آخرین مرتبه . شاید تا ثبات ...